La vivanta Biblioteko – La Biblioteca vivente – (2019)

La Biblioteko de Scandiĉĉi, okaze de la dekjara datreveno post la inaŭguro de sia nova sidejo, la 23-n de mardo 2019, enmetis inter siaj proponoj la Vivantan Bibliotekon (human library) – oni nomas ĝin tiele. Ĝi faras tion enmetante kelkajn homalibrojn je dispono de la uzantoj; la homoj povas legi la homalibrojn kiel libroj.
La temo de la tago estis “antaŭjuĝoj”.
Tie estis la Itala Sudlandano, la  Ekstoksikodependulo, la Enmigrinto, la Vegano, la virino kiu parolos pri “kune loĝi”, ktp.
Oni invitis ankaŭ la Esperantiston por partopreni la “katalogon”; tiel nia samideano Andrea fariĝis “vivanta libro”.
Evidente, elektante nin, la bibliotekistoj trafis, ĉar la “legantoj” prenis unue la libron “Esperanto” kaj, matenfine,  Andrea estis parolanta kun la plej granda numero de homoj el la aliaj “libroj”.
Komence la intereso estis nur kuriozaĵo, sed poste oni volis pliprofundigi la konadon de la lingvo, kiun oni opiniis esti nur artefarita lingvo. Esperanto, male, oni malkovris esti ilo por alproksimigi homojn, kiuj opinias ke ĉiuj povas paroli kune; plie, homoj povus alproksimiĝi pere de reciproka komprenado, samtempe sin sentante fratkomunumo anstataŭe fremdkomunumo. Kaj oni malkovris, ke la Esperantistaro estas vivanta, riĉa je ekscitiĝo kaj ĉeestanta en preskaŭ ĉiuj landoj.
Tia iniciativo estis anoncanta neatenditajn evoluigojn ĉar, kiam la subskribanto proponis analogan iniciativon al Bibilioteko de sia urbeto, la Bibliotekisto petis al li gvidi Esperantan kurson kadre de la Libera Universitato de San Casciano V.P. dum la venonta lernojaro.

 

La Biblioteca di Scandicci, il 23 marzo 2019, in occasione del decennale dell’inaugurazione della sua nuova sede, inserì fra le sue attività quella che viene chiamata “Biblioteca vivente”. Si tratta di mettere a disposizione degli utenti un certo numero di persone che possono farsi “leggere”, quasi fossero libri.
Il tema era “pregiudizi”.
C’era il Meridionale, l’ex Tossicodipendente, lo Straniero, il Vegano, la signora che avrebbe parlato di Cohousing, ecc.
Anche l’Esperanto fu invitato a far parte del “catalogo” e così il nostro Andrea divenne un libro vivente.
La scelta caduta su di noi, evidentemente, fu azzeccata poiché il primo ad essere “preso” dal catalogo fu proprio l’Esperanto e alla fine della mattinata Andrea aveva parlato con più persone rispetto a tutti gli altri.
L’interesse fu, inizialmente, di pura curiosità, ma in seguito di approfondimento su quella che si credeva essere una semplice lingua artificiale. L’Esperanto si scoprì essere, invece, un mezzo per avvicinare la gente che crede che si possa parlare con tutti e creare più vicinanza mediante la comprensione reciproca, sentendosi parte di una comunità di fratelli e non di estranei. E che il mondo Esperantista è vivo, ricco di fermento e presente in quasi tutti i paesi del mondo.
L’iniziativa è stata foriera di sviluppi inattesi perché, quando lo scrivente andò a proporre alla Biblioteca del suo paese una iniziativa analoga, il Bibliotecario gli chiese di fare un corso di Esperanto nel quadro della Libera Università di San Casciano V.P. del prossimo anno scolastico.

 

Riccardo e Info

 

Riccardo kaj Info